ما راويان قصه هاي رفته از ياديم

«...

سلام ای شب معصوم

 سلام ای شبی که چشم های موش های خيابانی را

به حفره های استخوانی ايمان و اعتماد بدل می کنی

سلام پوشاننده رازها در آبراهه ها

بايد برای روزنامه تسليتی بفرستيم

سربازان می رسند.¹»

حمیدرضای خوب من!

خیلی وقت است نفس نکشیده ام. خیلی وقت است جز اشکِ بی بهانه کاری از دستم برنیامده. به قول شمس؛ امید چیز غریبی ست. مگر می شود توی سیاهی اگر جرقه ی خُردی هم باشد، تو بگو حتا کورسوی کرم شب تابی هم که جرقه ی چخماقی بشود ، حتا با چشم هایی کم سو، ندیدش؟! تو بگو رفیق من! مگر می شود  ندیدش و دل خوش اش نشد؟ اما نیست. پت پت رنجورِ شمعی در جوار مرگ هم دیگر نیست.

«دم می جنباند

دعا می خواند

و صدایی از او شنیده نمیشود

راضی ست ماهی

چه در آب اقیانوس

چه کنار ساطور

راضی ست

در خانه ای شیشه ای

و برای پنهان شدن جایی ندارد²»

هیچ آتشی گرم ام نمی کند. چنان سرد شده تنم که انگار هزار کولاک از من گذشته اند و سال هاست زیرِ بهمنی گیر کرده ام که رهام نمی کند. هی سالها نوشتیم و خواندیم و زمزمه کردیم و امید را روی سرمان حلوا حلوا کردیم که مبادا وا داده باشیم به مرثیه خوانی. هی زخم ها را کاویدیم تا دیگر زخم نخوریم اما دریغ! که: «همو که با اهریمن به نبرد بر می خیزد باید بر حذر باشد که در این فرایند خود به اهریمنی مبدل نگردد و آنگاه که تو به مغاک می نگری مغاک نیز به تو می نگرد³»

حمیدرضا!

جادوی شعر و اکسیرِ روایت کارد کندی ست که انگار هزار سال است زیر خاک مانده. دیگر هجومِ بی تخفیفِ هیچ کابوسی را نمی تاراند. صبحی نیست که چشم باز کنم و گرده ی سیاهِ کابوسِ شب پیش را از تنم نتکانم و بلند نخوانم که: «یک روز صبح، همین که گره گوار سامسا از خواب آشفته یی پرید، در رختخواب خود به حشره ی تمام عیارِ عجیبی بدل شده بود!⁴»

حمیدرضا!

دیر وقت است. خیلی دیر وقت است. باید خودم را به خواب بزنم تا بر هیولای مسخ کمی چشم بسته باشم.
 
...................................................................

1- چه پسرانی- شمس لنگرودی

2- باغبان جهنم-ماهی-شمس لنگرودی

3- چنین گفت زردشت(؟!)- نیچه

4- مسخ- فرانتس کافکا